‘Het gaat hier niet om verkoop, maar om mensen’ – Een gesprek met Inger

thumb_Digipolis_IngerDeVogelaere_20200311_0004.jpg

Als administratief medewerker bij de Servicedesk, staat Inger in voor de aankoop van alle hardware. Van standaardhardware zoals laptops, toetsenborden en muizen tot speciallekes als Beebots, Lego WeGo, en interactieve borden voor de scholen. Alles is altijd eerst langs Inger gepasseerd. 

Inger, ben jij dan de vrouw van de grote aankopen?

‘Dat is inderdaad een manier om mijn job te omschrijven,’ steekt ze van wal. ‘Maar het is natuurlijk meer dan alleen maar internetshoppen. Achter elke bestelling die ik doe, zit een gestructureerde workflow. Dat begint met een officiële aanvraag voor materiaal. Meestal gaat dat om standaardmateriaal, maar soms worden er ook wel al eens speciale ICT-materialen aangevraagd. Dan pluis ik de aanvraag verder uit: wat wil de dienst met deze aanvraag bereiken? Kunnen we vanuit Digipolis ondersteuning bieden? Zijn er alternatieven die ik kan aanbieden?’

‘Als de aanvraag goedgekeurd wordt,’ vervolgt ze, ‘ga ik eerst en vooral na of de aankoop past in één van onze raamcontracten. Moet er onderhandeld worden met leveranciers? Komt er een installateur aan te pas? Wanneer kan die langskomen? Waar moet die precies zijn? Heeft hij overal toegang toe, of moet er nog iemand ter plaatse zijn? Het gaat er soms hectisch aan toe, maar het is leuk om te zien hoe aan het einde van de rit alles altijd in zijn plooi valt.’ 

Een hele boterham!

‘Klopt. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. Al dat materiaal moet ook geïnventariseerd worden in onze Configuration Management Database (CMDB), zodat we altijd weten waar bepaald materiaal staat. Dat klinkt heel logisch, maar dat is iets wat ook vaak over het hoofd wordt gezien. En dan begint de Sherlock-Holmeskant van mijn job: uitpluizen waar materiaal terecht is gekomen.’ 

Hoe start je hiermee?

‘Bij het begin, waar anders? Ik contacteer de persoon of dienst waar het toestel het laatst gezien werd, en volg dan het spoor. Stapje per stapje.’ 
‘Toen we alle computers en laptops van Windows 7 naar Windows 10 moesten upgraden,’ haalt ze aan als voorbeeld, ‘vielen er zo wel wat lijken uit de kast. Soms letterlijk. Laptops die in een kast beland waren, en vergeten waren. Dan trek ik dat allemaal weer recht in onze CMDB.’

Blijft het bij aankoop en inventarisatie?

‘Nee, ik regel ook herstellingen en vervangingen van toestellen. Op die manier dragen we, waar we kunnen, ons steentje al bij om zo veel mogelijk aan green ICT te doen.’
‘Daarnaast help ik waar ik kan ook met communicatie. Van opleiding ben ik namelijk vertaler Nederlands-Duits-Tsjechisch. Taal is dus ook mijn dada. Bovendien heb ik in mijn vorige job een opleiding klantencommunicatie gevolgd, en de kennis die ik daaruit meegenomen heb, kan ik ook nu nog gebruiken. Dat is voor mij een hele leuke uitdaging om als zijproject aan te werken.’

Met een vertalersdiploma voor een IT-bedrijf gaan werken, is dat geen erg grote sprong? 

‘Dat valt wel mee, hoor. Nadat ik afstudeerde, ging ik vrij snel als medewerker op een klantendienst aan de slag. Dat heb ik 10 jaar lang gedaan, maar op een bepaald moment was het genoeg geweest. Ik was klaar voor iets anders.’ 

En iets anders, was dat dan Digipolis?

‘Klopt. Ik begon hier aan de balie van de mobiele telefonie. Dat is de balie waar de mensen van Groep Gent hun mobiele toestellen komen afhalen. Eén van de eerste dingen die mij opviel, was dat de werkdruk helemaal anders was. Het gaat hier niet om verkoop, maar om mensen. En dat is een heel andere insteek. Ik voelde me direct thuis.’ 

Heb je lang aan de balie gewerkt?

‘Een paar maanden, ter vervanging van mijn collega. Toen die terugkwam, kwam mijn huidige positie net vrij, en ik heb geen moment getwijfeld. Ik wou echt wel bij Digipolis blijven.’

Wat spreekt jou het meeste aan in je job?

‘Ik ga graag met mensen om, en vind het leuk om mensen te helpen. En ook al doe ik veel administratief werk, toch heeft dat ook een heel menselijk kantje. Ik sta immers constant in contact met mijn collega’s bij Digipolis, de collega’s bij Stad Gent, en de leveranciers.’
‘Daarnaast krijg ik ook veel vrijheid om mijn job in te vullen naar wat het beste werkt voor mij,’ vult ze aan. ‘Zo blijft het uitdagend en interessant.’
‘Bovendien woon ik ook in Gent, en ik vind het fantastisch om door de stad te lopen en dingen te zien waar ik zelf bij betrokken ben geweest. Bijvoorbeeld toen ik met mijn vader naar de tentoonstelling van Lieve Blancquaert in de Sint-Pietersabdij ging. Toen kon ik hem tonen dat het kassasysteem dat daar gebruikt werd eentje was dat ik aangekocht had. Dan ben ik best wel trots dat ik op die manier ook mijn steentje heb bijgedragen aan die tentoonstelling.’

Kriebelt het soms niet om weer iets met taal te gaan doen?

‘Goh, dat valt goed mee,’ lacht ze. ‘Nederlands gebruik ik sowieso elke dag, en Duits is mijn moedertaal. Alleen mijn Tsjechisch wordt op dit moment wat verwaarloosd. Misschien wil ik daar ooit wel weer mee aan de slag, wie weet, maar ik kan mijn taalei meer dan kwijt in mijn huidige functie.’

Bedankt voor het gesprek!


 

Collega's aan het woord

Lees je graag meer verhalen?